آیینهٔ دلآب
اشعار نو عسکر حکیم
خیر است…
خیر است، که روشنی دهد جان مرا،
هرگز نرسد نقص و زیان شأن مرا.
هرچند که در مسیر طوفانهایم،
بادی نکشد چراغ رخشان مرا.
ناسازگاری
در گوشهٔ آسوده، که جویی ما را،
پیدا نکنی تو هیچ کوی ما را.
این دهر، ببین، که با سیهرویی خویش،
چون برف سفید کرد موی ما را.
رنج قلم
آخر، که نبود و نیست درد و غم را،
هر گونه نصیب است ز عمر آدم را.
آنی، که قلم به دست گیرد، گیرد
از خود همه عمر راحت عالم را.
عزم پرواز
گر بال بود به شانهٔ ما و شما،
پرواز ز قله نیست دشوار به ما.
گر عزم پریدنت به دل بال زند،
پرواز توان کرد ز چه هم به سما.
بار عالم
از هر چه سبک یا که گرانتر سخن است،
تا آن که ورا کار به جان است و تن است.
تا زنده منم، بار تمام عالم
بر روی چهار پایهٔ میز من است.
آیینهٔ دلآب
از نوش لبت چه گویم و چشم به خواب،
از چهره، که شب خنده زند بر مهتاب.
آن گه که در آیینه تو رخ میبینی،
دل باشد اگر آیینه را، میشود آب.
زخم زبان
در زخم زبان، قول خردمندان است،
کان درگذر از سنگ دل سندان است.
بیهوده نباشد، که زبانت به دهان،
در بند لب و پنجرهٔ دندان است.
باید و شاید
عمری دل و جان من سخنهایی سفت،
یک شب هم از آن پس ولی آرام نخفت.
شاید که نگفتم، آن چه میباید گفت،
یا آن چه بگفتم، که نمیشاید گفت.
بشر ناراضی
ماهی به رخ موج روان در بازیست،
در شاخ چمن رقص هزارآوازیست.
آهو به دمن راضی و در بیشه پلنگ،
تنها بشر از هر دو جهان ناراضیست.
پیش از جهش
هر دم به هوا، نه چون هوس باید رفت،
گه زیر به خود همچو نفس باید رفت.
تا یک جهش بلند و دوری بکنی،
اول قدمی چند به پس باید رفت.
صدق نیت
ارباب زمان را دل و جان میآشفت،
آن گه، که مرا سخن به حق میشد جفت.
من صدق نیت از قلم آموختهام،
کان سر به برش داد، ولی حرفش گفت.
بازار بیخریدار
ما را، که به جز کار سخن کاری نیست،
در کار به جز معنی نو یاری نیست.
بازار کهنفروش مردهست، ولی
نو بر که فروشیم، خریداری نیست.
پند
باشد ز حکیم این سخن مشروحت،
گر مرد حقی، کس نکند مجروحت.
از بام زمان افتی و پایت شکند،
یک ذره ولی نشکند عزم و روحت.
گمشده
عاشق به وطن تویی، وطن مسکن توست،
چون مهر وطن همچو وطن مأمن توست.
دیگر خبر از یوسف کنعان تو مجوی،
آن گمشده جویی، که به پیراهن توست.
قفس قصر
بر مرد خرد فراغ یک کلبه بس است،
اما غم کاخ زر تو را هر نفس است.
در قصرت اگر هوای آزادی نیست،
هوش دار، که مرغ عمر تو در قفس است.
سؤال روز
بر اهل بشر، که زندگانی حرب است،
جاییست حساب طرح و جایی ضرب است.
خورشید کند اگرچه از شرق طلوع،
از چیست، که فیض نور آن در غرب است.
اعتراف
هرگز نیت خلاف ایمانم نیست،
از جملهٔ خلق حرف پنهانم نیست.
حالا که گران است باوجدان بودن،
امکان نگهداری وجدانم نیست.
آیین من
دستم، که برای دست کس داشتن است،
تا هست سرم، برای افراشتن است.
در پیش کسی خم نزنم، تا هستم،
خم گشتن من برای برداشتن است.
مردم خوابآلود
آیا همه این خفتهٔ شب کم بودهست،
تا باز غلام خواب روز افزودهست.
میپرسم، از چیست تو را بیخوابی؟
بیخوابیام از مردم خوابآلود است.
بوم و نور
من راهنوردم، که ره دورم نیست،
جز مظهر آفتاب منظورم نیست.
بر لانهٔ بوم اگر چراغی ببری،
فریاد زند، که: –طاقت نورم نیست!
گریستن بیاشک
ما بندهٔ عمریم، چه هوشیار، چه مست،
چون هیچ ز رنجش نتوانیم برست.
هرچند سرشک دیده هم شیرین نیست،
بگریستن بیاشک دوچندان تلخ است.
دار بلند
ای دار بلند، همسر یار بلند،
هرگز نزنی خم به ته بار بلند.
حلاج چنان فراز بردت، که دیگر
کی با تو رسد سر طلبگار بلند؟!
عجبانگیز
چون نوع بشر به هم درآویز بود،
هر جا، که بلاد است، بلاخیز بود.
این عصر چه عصریست، که از هر چیزی
انسانی انسان عجبانگیز بود؟!
چه سود؟!
از نغمهٔ مرغان نواساز چه سود،
گوش شنوا نیست، از آواز چه سود؟!
در پشت در باز قفس حیف خوری،
کز بال شکسته و در باز چه سود?!
خودشناسی
در جستن دنیای دنی یا دینید،
در رهگذر مهر و وفا یا کینید،
از نیک و بدی، که از شما میآید،
آیینه بسازید، که خود را بینید.
قدر
در راه سفر شد مه نو پررو و بدر،
وارفت به تخت آسمان – مسند صدر.
در بحر، اگر هم گهری، بیقدری،
از خانه برون آ، که شناسندت قدر.