ایران باستانی کوچک
اشعار تازه طالب لقمان
ایران باستانی کوچک
الهام از «شاهنامه»ی اهدایی و آزمون «شاهنامهخوانی»
هر صبح دخترم
با پیر توس بیعت و دیدار میکند.
هنگام ناشتای پگاهی به دور میز
رودابه و منیژه و گردآفرید را
احضار میکند.
بی هیچ مشکلی،
بی گفتهٔ زیادتی و بیتکلفی
با همدیگر معاشرت آغاز میکنند.
با بال فارسی اصیل و سلیس و ناب
در آسمان معجزه پرواز میکنند.
این محفل محبت و الفت چه دیدنیست،
گفتوگذار سادهٔ آنان شنیدنیست.
وقتی که دخترم
حولی به آب دادن گلها شود روان،
هممحفلان ساده و صافش کنار او
همراه میروند.
گلها ز عطربیزی گفتار فارسی
مخمور میشوند.
هنگام رفتوروب،
در وقت پختوپز،
گاه سرود و بازی و گشتوگذار و سیر
همصحبت صمیمی و همبازیان او
یاران خوب آمده از «شاهنامه»اند.
با او نفس کشند،
با او قدم زنند،
هرچند آفریده و محصول خامهاند.
وقت مرور واقعه با دوستان خویش
گه گریه میکند،
گاهی ز جوش عاطفه لبخند میزند.
با رشتهٔ بریشمی هر واژهٔ دری
هر دم وجود خاکی ما را به آب و نور
پیوند میزند.
…ذهن و خیال دختر «شاهنامه»خوان من
آیینهٔ شکوه و فر آریا شدهست.
با دستهای او
در منزل محقر و ناچشمگیر ما
ایران باستانی کوچک بهپا شدهست.
دردکش
مادرم
گرچه سراپا درد است،
چهرهاش آیینهٔ بیغمی و بیدردیست.
آتش زندگیافروز دو چشمش دائم
شعلهور رغم همه دلسردیست.
زیر چنگال فشارندهٔ درد
آب میگردد و میسوزد، لیک
لب فرو میبندد.
از درون همچو چناریست، که درمیگیرد،
از برون میشکفد، میخندد.
هر گهی
شوق مهمان شدن از خانه برآرد او را،
دزدی از چشم همه
میبرد همراه خود خلتهچهٔ دارو را…
فوج تبر
از خبرهای نوی دهر خطر میبارد،
سیلباران بلا، آه، به سر میبارد.
در پس پرده چه دستیست، ک-از انگشتانش
هر زمان فتنه و نیرنگ دگر میبارد.
صحنهها پر شده از مضحکهٔ فاجعهبار،
دردخند از لب ارباب هنر میبارد.
باغ در آتش سوزان عطش میسوزد،
جای باران به سرش فوج تبر میبارد.
جنگ در صورت دیویست، که خونآشام است،
نو به نو شر به سر اهل بشر میبارد.
نیست جایی، که پناه از خبر بد ببری،
از در و بام فقط شومخبر میبارد.
مخبری کاش کند پخش چنین خوشخبری:
سد شب میشکند، نور سحر میبارد.
خدایا، چه بهار است؟
نه عشق، نه لبخند، خدایا، چه بهار است؟
نه نشئهٔ پیوند، خدایا، چه بهار است؟
در باغ به جز داغ دگر دیدنیای نیست،
گل گشته کسلمند، خدایا، چه بهار است؟
صد غنچهٔ واناشده را باد بدآیین
در خاک تر افکند، خدایا، چه بهار است؟
جای خبر سبز شکفتن بنویسند:
«پهپاد»، «پدافند»… خدایا، چه بهار است؟
جز شرح دل شرحهٔ ایران نبود گل
در دامن الوند، خدایا، چه بهار است؟
سرنامهٔ نوروز ورا، درد و دریغا،
با خون بنوشتند، خدایا، چه بهار است؟
قرار
این صبح را چو هدیهٔ باری قبول کن،
با چشم پاک و روح بهاری قبول کن.
میزی به افتخار تو آراسته خدا،
این قرص نور را چو نهاری قبول کن.
ای بستهٔ حصار شب یأس، امید را
چون پیک روشنایی جاری قبول کن.
روشنترین دلیل حیات – آفتاب را،
آخر، چرا قبول نداری؟ قبول کن!
قاصد به پشت روزنه چشمانتظار توست،
او را به مهر و ارجگذاری قبول کن.
دیدار باغ و صحبت آب و درخت را
امروز همچو «نقشهٔ کاری» قبول کن.
تا صفحهٔ سفید سحر زیر دست توست،
با زندگی تازه قراری قبول کن.
در حادثهها
شیوهٔ همدلی ازبسکه دگر گم شدهاست،
شهر مجموعهٔ تنهایی مردم شدهاست.
سردی ازبسکه گذشتهست ز استخوان همه،
هر کجا پر ز گپ آتش و هیزم شدهاست.
عشق – قربانی «برخورد تمدنها»، آه،
باغ آفتزده از دست تصادم شدهاست.
قلب من – دستخوش زلزله و غلغلهها
غزهٔ غمزدهٔ بعد تهاجم شدهاست.
چشمم – آینهٔ طفلان فلسطینی پاک
از جهانسوز طلبگار ترحم شدهاست.
… دیرگاهیست، که گم گشته، نمییابم هیچ
آن «من»ی را، که در این حادثهها گم شدهاست.
رهآورد
(تقدیم به ایران)
به گل و آب تو، ای خاک برومند، سلام،
از بدخشان سرافراز به الوند سلام.
از چناران کهنسال دوشنبه به همه
شاهچناران تو، تهران تنومند، سلام.
زندهرودا، چه عطشناک رسیدم به برت،
از زرافشان دل پیر سمرقند سلام.
به قدمگاه و قلمراه حکیم توسی،
آن که کاخ ابد از شعر پی افکند، سلام.
ای که با جادهٔ ابریشمی فرهنگ و ادب
گشتهای با دل ما عاطفهپیوند، سلام.
روح نستوه و نمایندهٔ بشکوه نیاست،
سر فرود آرم و گویم به دماوند: سلام.
چون نمکخوردهای از خوان بزرگان توام،
گویمت از سر اخلاص چو فرزند: سلام.
مصحف قدسی و پاک دل تاجیکان را
آیتی خوشتر از این نیست، که گویند: سلام!
شام شعر
لبخند زن، زیباترین من، خندیدنت را نغز میبینم،
از حس سرشار شکوفایی بالیدنت را نغز میبینم.
وقتی نسیم نرم آوازم پر میکشد سوی بناگوشت،
سرخیدنت را نغز میبینم، شرمیدنت را نغز میبینم.
مرغابی دریای زیبایی، وقتی که سویم پرفشان آیی،
در چشم من آهستهآهسته غرقیدنت را نغز میبینم.
دلتشنهٔ حرف ترم، گپ زن، خاموشی یخبسته را بشکن،
گپ زن، که از حال و هوای دل پرسیدنت را نغز میبینم.
حرفی، که میریزد ز لبهایت، در خشکسالی عشق باران است،
نمنم به دشت تشنهٔ روحم باریدنت را نغز میبینم.
در زیر پایت جادهها دارند احساس شادابی و خوشبختی،
در شام بارانی کنار من پا چیدنت را نغز میبینم.
این شام شورانگیز شعرم را آراستم تنها برای تو،
نوشت شود، شعر از لبان من نوشیدنت را نغز میبینم.
اخگر
در لب پرتگاه عشق تو پامانده منم،
پل شکستهست و در این تهلکه وامانده منم.
خط پرواز عیان نیست پس پردهٔ میغ،
مرغ رمخوردهٔ از سیله جدامانده منم.
میدوم، لیک به جز دود نمیبینم هیچ،
آه، دائم ز قطار آن که قفا مانده، منم.
بعد برخوردن کشتی دلم بر یخسنگ
همچو غرقیدهٔ بی زور شنا مانده منم.
سنتم را نکند طبع مدرن تو قبول،
آن که در عاشقیاش کهنهگرا مانده، منم.
آن که از چشم تو افتاده و در عین سقوط
باز پابند به آیین وفا مانده، منم.
اخگرم، هست امیدی، که ز نو درگیرم،
زیر خاکستر عشق تو بهجامانده منم.