شاهکتاب سرنوشت ما، وطن!
اشعار گل رخسار صفی
از فراز قلّهٔ اقبال ما
میدمد خورشید استقلال ما!
هدیهٔ یزدان بهشت ما، وطن،
شاهکتاب سرنوشت ما، وطن!
«عطر “جوی مولیان” و نکهتش
ما ز شعر رودکی بوییدهایم.
ما همه از آب رودک خوردهایم،
ما ز درد رودکی روییدهایم!»
درد عالمساز عشق جاودان،
درد دیرین، درد احیای وطن.
درد شیرین، درد ملّتآفرین،
درد والا، درد زیبای وطن.
عشق تو در خون ما، در جان ماست،
عشق تو در شهرگ ایمان ماست.
آفتاب عشق آتشبار تو
گوهر آیینهٔ عرفان ماست.
— چیست استقلال؟
— عزّت داشتن!
بر دیار خود محبّت داشتن.
در زمین شهرت آزادگان
دانهٔ مهر و صداقت کاشتن.
از فرازِ قلّهٔ اقبال ما
میدمد خورشید استقلال ما!
هدیهٔ یزدان بهشت ما، وطن،
شاهکتاب سرنوشت ما، وطن!
شمس مولاناست، مولاناست شمس
شمس مولاناست، مولاناست شمس!
عارفِ پیدای ناپیداست شمس.
حقرسِ حلّاجیِ منصورِ حق،
یارِ موسی، همدمِ عیساست شمس.
اشک را در چشمِ شبنم نوح دید،
ذرّه ذرّه گوهرِ دریاست شمس.
خویش را از خویشتن افشا نمود،
شرحِ عشقِ آخرالمعناست شمس.
ساختن آموخت اندر سوختن،
در غروبِ خود شفقافزاست شمس.
رهگشای از ازل تا بر عدم،
رهنمایِ کُتلِ سیناست شمس.
دَهر بازار است، تاجر بیشمار،
دور از بازار و از سوداست شمس.
ارغنونِ سازِ بیآوازها،
در فغانِ لالها آواز است شمس.
در سکوتِ صخرهها گویاست شمس،
اشکِ خشکِ دیدهٔ صحراست شمس.
واپسین حرفِ پیامِ مولوی،
اولین دیوانِ فضلِ ماست شمس.
سورِ حق، آیینهدارِ نورِ حق،
با حقِ حق انجمنآراست شمس.
از زبانِ دود آتش میکشد،
مشعلهافروزِ شبِ شبهاست شمس.
با سماعِ شوق بگرفته سما،
پنجه بر دامانِ گردونهاست شمس.
«آفتاب آمد، دلیلِ آفتاب!»
شبروان را دیدهٔ بیناست شمس!
با کمال و با جلال و با جمال،
شمس مولاناست، مولاناست شمس!…
ایران
ای میهنِ سبزِ مهر، ای شهرگِ نبضِ شعر،
ای دورِ به جان نزدیک، ای نورِ دل و دیده،
در هر ورقِ سنگت شعریست اهورایی،
از هر وجبِ خاکت یک نابغه روییده،
ایرانِ عزیزِ من، ای جانِ عزیزِ من!
کارونِ تو انشا کرد قانونِ سعادت را،
جمشیدِ تو بنا کرد کاخِ فرِ ملّت را،
منصورِ تو بالا کرد قدرِ سرِ بیمرگی،
خیّامِ تو افشا کرد اسرارِ محبّت را،
ایرانِ عزیزِ من، ای جانِ عزیزِ من!
تیرِ نظرِ آرش در سینه نهان دارم،
«شاهنامه»ی عالمساز از فضلِ کیان دارم،
بر قصدِ کمانبازان، بر رحمِ کمانسازان،
چون ماهِ نوِ تهران ابرویِ کمان دارم،
ایرانِ عزیزِ من، ای جانِ عزیزِ من!
با عشقِ خدادادت پیمانِ وفا باقیست،
از دخترِ صفی بهرهات پیکی ز صفا باقیست،
از میرِ بخارایی* ناداریِ دارایی،
از پیرِ سمرقندی** پیغامِ سخا باقیست،
ایرانِ عزیزِ من، ای جانِ عزیزِ من!
ما را، به دلِ تنگت، ای یار، به هم آور،
صدبار تو را میرم، یک بار به هم آور.
بر گلشنِ گلخندت، بر فرقِ دماوندت،
گلخار نمیزیبد، گلنار به هم آور،
ایرانِ عزیزِ من، ای جانِ عزیزِ من!
پیوندِ نیاکانی، پیوندِ دل و جانی،
پروردهٔ شیرِ شیر، پروردهٔ عرفانی،
ای عشقِ فلکپیچم، بهرِ تو گرم هیچم،
بهرِ منِ ناقابل جایزهٔ یزدانی،
ایرانِ عزیزِ من، ای جانِ عزیزِ من!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
• امیرِ سامانی.
** استاد رودکی.
شاهنامه سخن است،
سخنِ بیمرگی.
شاهنامه روح است،
به تنِ بیمرگی.
شاهنامه وطن است،
وطنِ بیمرگی.
آری، آری،
شاهنامه وطن است!
وطنی ک- از من و تو،
نتوانند به شمشیر و به تزویر ربودن،
شاهنامه خرد است،
خردی که به جهان آموزد،
هنرِ از اجلِ جهل نمردن.
شاهنامه ادب است،
ادبی ک- از ثمرِ سبزدرختش،
جاودان بهره بگیریم.
شاهنامه نفس است،
نفسی ک- از من و تو گر بربایند،
بمیریم، بمیریم، بمیریم!
***
سرگشتهٔ سیارهٔ گردانِ خودم،
سرچشمهٔ اشکهای سوزانِ خودم.
از خنده بمیرم اگرم، نیست عجب،
سرودهٔ گریههای خندانِ خودم.
چون هست شوم، که نیست میباید بود،
بیچارهترین صوفیِ عرفانِ خودم.
داناییِ ما ز علّتِ نادانیست،
بیفهمترین عاقلِ دورانِ خودم.
دیر آمدهام به دهر یا زود، چه سود،
دردِ سرِ خود، مشکلِ آسانِ خودم.
گر اهلِ گنهکرده پشیمان شدهاند،
از کردهٔ ناکرده پشیمانِ خودم.
از آن که ز «اُرِ اُرِ آریَن» نیست نشان،
خورشیدِ خراسانیِ ایرانِ خودم.
من شاعرِ دردهای بیدرمانم،
من مادرِ کودکیِ گریانِ خودم!…